Punca (nazywana też okiem) to wewnętrzna, pusta i zamknięta lub częściowo zamknięta przestrzeń (światło) wewnątrz litery lub cyfry. Przykładami znaków z puncą są takie litery jak „o”, „e”, „a”, „p”, „d” czy „B”. W historycznej terminologii technologicznej punca to także stalowy stempel z wypukłym wzorem litery, używany w odlewnictwie czcionek.

Wielkość i kształt puncy decydują o tym, jak jasny lub ciemny wydaje się krój pisma. Otwarte i duże punce pomagają czytać tekst w małych rozmiarach. Kształt wewnętrznego światła buduje charakter całego alfabetu i wpływa na rytm czytania. Puncę (oko) wewnątrz litery należy odróżniać od oczka, które oznacza cały fizyczny lub cyfrowy kształt (obraz) danego znaku.