Pliki otwarte, najprościej ujmując, to takie, które da się edytować. Mówimy tu zarazem o ilustracji, plakacie, ulotce, gazecie etc. Są one zapisane w odpowiednim rozszerzeniu lub skompilowanej paczce elementów umożliwiającej edycję, czyli zmiany treści, układu czy kolorów. W jakich najczęściej są formatach i kiedy można mówić o kompletnym pliku otwartym?

W programie Photoshop takim formatem jest .psd – każdy element pojawiający się np. na plakacie, czyli zdjęcie, apla koloru, teksty, rysunek czy ikonki, jest osobną warstwą, którą można przetwarzać. W programach służących głównie do tworzenia grafik wektorowych, o których już czytaliście na łamach „Szpuntów”, są to formaty takie jak: AI, SVG, PDF, EPS. Bazują one na krzywych, więc z zasady są plikami otwartymi, można je więc edytować. W przypadku publikacji takich jak magazyny, ulotki i broszury najpopularniejszym programem jest InDesign. W jego funkcjonalnościach jest opcja tworzenia tzw. pakietu (popularnie nazywanego paczką), który zawiera zarówno projekt w rozszerzeniu .indd oraz .idml, jak i fonty, a także linki (czyli wszystkie obrazy, zdjęcia) znajdujące się w projekcie. Bez obaw, grafik wyjeżdżający na urlop pozostawia pliki otwarte, więc każdy projekt może być bezproblemowo kontynuowany.